Сум

Блакітны анёл на чырвоных шпалерах

губляе калісьці бялюткія крылы

нібы адмыслова... Нібы набалела...

І вецер-пакутнік крыху баязліва

хавае ўсё пер'е пад уласнай кашуляй,

каб потым падушку зрабіць для дзіцяці,

якое цукерку паблытала з куляй...

А зараз - сьмяецца на печцы у хаце;

сьляпымі вачыма ўзіраецца ў столь:

анёл-небарака па ёй усё блукае,

мармыча пад нос сабе нешта пра боль,

глядзіць сумна ўніз - і раптоўна зьнікае

ў подыхах вогнішча, у скоках зарніц,

якія зьнішчаюць дзіцячае цела...

Застанецца вецер - ды будзе маліць

няслушна аб тым, што яму набалела.