Восень


Самотным, голым лес зрабiўся за хвiлiну,

нiбы хмяльны мастак паслаў яму праклён.

Ды холаду куфАр загнаў, бы нож, у спiну

нам восеньскi жабрак. Сучасны Вавiлон


стварыў ён абы як у кожнае кватэры.

I гэты дэкаданс нiяк нам не забiць.

Ты чуеш? - недзе там, у д'яблавым партэры

ўжо рэквiем глухi па нам усiм гучыць...


Суворы лiстапад, бы кайданы, сьцiскае

ўшчэнт рукi, моцна б'е сiвым дажджом у твар.

I толькi ў сьне вясна балюча абяцае

аднойчы ўратаваць ад жоўтых злых пачвар.

Из сборника Матчына мова
Вы можете поставить посту от 1 до 50 лайков!
Комментарии
Вам нужно войти , чтобы оставить комментарий

Мы используем cookies, чтобы вам было проще и удобнее пользоваться нашим сервисом. Узнать больше.