ДЫПЦІХ

* * *

Не заўважаючы ні межаў, ні адлегласці,

маё каханне існуе на супрацьлегласці:

гарачыня пачуццяў сутыкаецца

з халодным сіверам, пры гэтым назіраюцца

маланкі і ўначы імклівы дождж.

Калі прал’ецца, бачым зорны коўш,

а ранкам, як надзея на сустрэчу,

вясёлкі мост – ён абяцае вечнасць.

* * *

Не заўважаючы ні межаў, ні адлегласці,

маё каханне існуе на супрацьлегласці:

гарачыня пачуццяў сутыкаецца

з халодным сіверам.

Пры гэтым назіраюцца

маланкі, спрэчкі,

слёз маіх імклівы дождж.

Твая разважлівасць у мяне ўсяляе злосць.

Надзьмутым ветразем гатовая на рух,

я чую ціхіх слоў тваіх няўмольны гук:

“Не спадзявайся, не шукай са мной сустрэчы.”

Як быццам не казаў: “Мы разам – вечнасць”.

І… ападае ветразь, сохне мора.

Каханне – радасць, ці каханне – гора?

10.04.17